Αναζήτηση Βιβλίου ανά:
Στα διηγήματα αυτά κυριαρχούν κι επανέρχονται θέματα από το οικείο σύμπαν του συγγραφέα: τα άφεγγα μέρη, οι αναδιπλώσεις της μνήμης, οι υπόγειες κρύπτες. Το ανεπαλήθευτο, το παίγνιο, οι εμμονές: το νερό, η θάλασσα, η υπέρβαση της αντοχής, η απώλεια. Οι δύσκολες σχέσεις, η φθορά, η κρίσιμη στιγμή που φέρνει την αλλοίωση και σε ορίζει. Η μοναχικότητα, τα ζώα, ο φόβος, η πνιγμονή, ο ακρωτηριασμός, η πτήση, το αναπάντεχο. Η μεγάλη αναμονή, η ματαιότητα, η Ιστορία που διαβρώνει το τώρα. Η ειρωνεία του τυχαίου που μεταβάλλει τα πάντα. Τα μεγάλα κατορθώματα που γλυκαίνουν παλιές μαχαιριές. Το κενό, ως μουσική που πυκνώνει και παρηγορεί.
Σταθερά θέματα που φεύγουν, επανέρχονται μεταμφιεσμένα κι αντανακλούν σε 27 διηγήματα υφασμένα πάνω σε σταθερές, αόρατες γραμμές και σε ρευστά σχέδια, μεταξύ μιας ύπερθεν μοίρας και του σουρεαλισμού της πραγματικότητας, μεταξύ σφύρας και Αλιάκμονος.
Έγραψαν για το βιβλίο:
Η καλύτερη ενδεχομένως εκδοχή σύγχρονου νεοελληνικού διηγήματος: η σκιαγράφηση του ταμπεραμέντου μιας κοινωνίας και της νοοτροπίας μιας εποχής.
Ο σουρεαλισμός της πραγματικότητας σε 27 διηγήματα, όπου οι δύσκολες σχέσεις, η φθορά και η κρίσιμη στιγμή που φέρνει την αλλοίωση εξωραΐζονται από την ειρωνεία του τυχαίου που μεταβάλλει τα πάντα. [...] Στακάτη γραφή και μουσικότητα στις λέξεις από τον Γ. Σκαμπαρδώνη.
Συλλογή διηγημάτων, από τα καλύτερα του Θεσσαλονικιού συγγραφέα: γεροντάκια, τετράποδα, φτωχοδιάβολοι με μεγάλα όνειρα είναι μερικοί από τους πρωταγωνιστές του. Νοσταλγικές ιστορίες. Συστήνονται ανεπιφύλακτα.
Glamour, Ιανουάριος 2009
Ένας από τους καλύτερους διηγηματογράφους των τελευταίων χρόνων επανέρχεται στις παλιές του αγάπες, στα διηγήματα. Όπως πάντα, τα θέματά του τα αντλεί από τα ασήμαντα, τα καθημερινά, τα ανθρώπινα αλλά με μια δόση σαρκασμού, μια πρέζα ειρωνείας, και πολύ μελαγχολία. Είκοσι εφτά διηγήματα, γραμμένα από το 2004 ως τα μέσα του 2009. Η μοναξιά, τα ζώα, ο φόβος, η ματαιότητα, η «πόρνη ιστορία», ο ακρωτηριασμός, η πτήση, το αναπάντεχο. Και ακόμα το κενό ως τα πάντα πληρόν, το τυχαίο, η «ζαριά της ζωής», οι παλιές αγάπες πάνε στον παράδεισο. Και πάντα αυτή η στακάτη αφήγηση του Σκαμπαρδώνη, η λοξή ματιά, το αναπάντεχο αποτέλεσμα. Κείμενα που αντλούν από τη διαχρονική θεματική του συγγραφέα και τη χαρακτηριστική αισθητική του.
Διαβάζω, τχ. 501, Νοέμβριος 2009
Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Σκαμπαρδώνης χρησιμοποιεί ευφυολόγημα για τίτλο. Σχεδόν όλοι οι τίτλοι των βιβλίων του παραπέμπουν σε ένα περιπαιχτικό σχόλιο. Αυτή του η συνήθεια προφανώς θα του δημιουργούσε προβλήματα, αν κάθε φορά δεν τον δικαίωνε το αποτέλεσμα, γιατί για τον συγγραφέα αυτό αποτελεί παιχνίδι ζωής που μέσα του βρίσκει διέξοδο η δημιουργικότητά του. Συγγραφέας που διαθέτει τον «ρυθμό» του διηγήματος, ο Σκαμπαρδώνης επανέρχεται στη σύντομη διήγηση, μετά από δυο βιογραφικές-μυθιστορηματικές περιπέτειες.
Είκοσι εφτά ιστορίες της αθέατης καθημερινότητας, ενός κόσμου που υπάρχει έντονα εντός μας κι ωστόσο μένει αόρατος, λες και μεριμνά για την προστασία του «είδους του». Αυτή την πολύτιμη πλευρά των εντυπώσεων, που μένουν ηχηρά σιωπηρές μέσα μας, φωτίζει σε κάθε του ιστορία με χαρισματική άνεση. Συμβάντα που ανατρέπουν τις αφόρητες συμβάσεις του βίου μας, που μας κρατούν σε μια ισορροπία με τον κόσμο, μικρές επαναστάσεις, δικές μας, που δικαιώνουν την ύπαρξή μας μέσα από το καθημερινό παιχνίδι που ανοίγουμε με την πραγματικότητα. Άνθρωποι καθημερινοί, ωστόσο μακράν ξεχωριστοί, «περιπτωσάρες» της ζωής είναι οι ήρωες του Σκαμπαρδώνη, ήρωες που μέσα από τη ροή της ζωής γίνονται γραφή. Με την άνεση που διαθέτει να αναδεικνύει από τον στεγνό τρέχοντα βίο την ποίηση των ιδιωτικών οραμάτων, χαρίζει στα πρόσωπα τη λάμψη που τους κλέβει η συνήθεια, τα κοινωνικά στερεότυπα, η ευκολία.
Η ζωή λάμπει μεταξύ σφύρας και Αλιάκμονος, μελαγχολική, ειρωνική ενίοτε, χαρούμενη, διασκεδαστική, θλιμμένη - μια ζωή γεμάτη ιστορίες να σου διηγηθεί, σαν περιστατικά φευγαλέα που μέσα τους κουβαλάνε παρελθόν και μέλλον, που μέσα τους ανασαίνει το παρόν.
Ξενοφών Μπρουντζάκης, ΠοντίκιArt, 23.11.2009
Ο Γιώργος Σκαμπαρδώνης από την εποχή του «Η στενωπός των υφασμάτων» και του «Μάτι φώσφορο, κουμάντο γερό» έχει βάλει τη σφραγίδα του ως ένας από τους καλύτερους διηγηματογράφους της χώρας. Ευρηματικός, κεφάτος, απρόβλεπτος, ζουλιγμένος μέσα στην πραγματικότητα, καταφέρνει να ξεγλιστράει, να της βγάζει τη γλώσσα και να κοιτάει λοξά και προς τα εμάς.
Στη συλλογή αυτή μοιάζει εντελώς απελευθερωμένος να θίξει οτιδήποτε πέφτει στην αντίληψή του, όσο μικρό καθημερινό ή παράλογο μπορεί να είναι αυτό. Τετριμμένα πράγματα συμφύονται με αλλόκοτες καταστάσεις και πολλές φορές έχουμε περάσματα από τη μια φάση στην άλλη, με έναν τέτοιο τρόπο που θέλγει λογοτεχνικά. Με αυτή τη συλλογή ο Γ. Σκαμπαρδώνης βρίσκεται πάλι στο στοιχείο του, καθώς μικρά κείμενα και εικόνες συμπληρώνουν το παζλ του λογοτεχνικού του κόσμου.
Γιάννης Ν. Μπασκόζος, Διαβάζω, τχ. 502, Δεκέμβριος 2009
Η επιστροφή του Γιώργου Σκαμπαρδώνη με το «Μεταξύ σφύρας και Αλιάκμονος» στη μικρή φόρμα μας έδωσε ένα από τα πλουσιότερα και πιο διαβαστερά βιβλία της περιόδου. Είκοσι επτά διηγήματα, από περίπου πέντε μέχρι είκοσι σελίδες, με κυρίαρχο στοιχείο το νερό, τους υδρόβιους κατοίκους του, αλλά κυρίως τις ρευστές μετατοπίσεις της μνήμης από τόπο σε τόπο, από καρδιά σε καρδιά. Λεπταίσθητα, πυκνά, σμιλευμένα, τα διηγήματα του Σκαμπαρδώνη είναι επίσης ένας χαμηλόφωνος ύμνος σε ξεχασμένες αντρικές αξίες.
