Αναζήτηση Βιβλίου ανά:
Μια σύγχρονη μικρή πόλη, πολλές ανθρώπινες ιστορίες, που σελίδα τη σελίδα «γράφουν» το μυθιστόρημα της ζωής. Είναι το «Κλειστόν λόγω μελαγχολίας».
Οι ήρωες του βιβλίου είναι άνθρωποι μελαγχολικοί και ανικανοποίητοι, τρυφεροί και σκληροί, τραυματισμένοι από την πλήξη και τη μίζερη ζωή τους στη μικρή τους πόλη. Άλλοτε ανιδιοτελείς και άλλοτε υστερόβουλοι, βιώνουν τις αντιφάσεις της ύπαρξης. Επιζητούν όλοι την ευτυχία, όπως ο καθένας την αντιλαμβάνεται, αλλά βρίσκονται αντιμέτωποι με τη μελαγχολική διαπίστωση της συνειδητοποίησης ότι η καθημερινότητα μας φθείρει.
Κι έτσι, επιχειρούν να αποδράσουν από το σπίτι τους, από την πλήξη τους, από κάθε λογής μιζέρια, για να κλειστούν εντέλει, ανικανοποίητοι, ματαιωμένοι, στον εαυτό τους. Ανθρώπινοι χαρακτήρες που σπατάλησαν τη ζωή τους και βουλιάζουν στην ασημαντότητα και στην αυτοματαίωσή τους.
Το «Κλειστόν λόγω μελαγχολίας» είναι ένα μυθιστόρημα με 22 εκδόσεις - 40.000 και πλέον αντιτύπων από τότε που πρωτοκυκλοφόρησε, το 1999, από τις εκδόσεις «Κέδρος».
Εξαντλημένο πλέον, επανεκδίδεται με καινούργια επιμέλεια, από τα «Ελληνικά Γράμματα».
Έγραψαν για το βιβλίο:
Aυτή η δυσοίωνη αυτεπίγνωση του ανθρώπου σήμερα, μαζί με μία αθεράπευτα μελαγχολική διάθεση αποτελεί -επίσης- την πρώτη ύλη ενός από τους σημαντικότερους Eλληνες θεατρικούς συγγραφείς της εποχής μας.
O λόγος για τον Kώστα Mουρσελά, ο οποίος μέσα από έργα όπως τα «Eκείνος και εκείνος» (1973), «Ω, τι κόσμος, μπαμπά!» (1974) και κυρίως το «Eνυδρείο» (1981) προσφέρει -στην ουσία- μία σύγχρονη ανατομία της μελαγχολίας με πρωταγωνιστές πρόσωπα και πράγματα από τον αστικό κόσμο, τις προσδοκίες των καθημερινών ανθρώπων και τις ματαιώσεις που υφίστανται από τον κοινωνικό τους περίγυρο.
Aυτό είναι και το θέμα στο αριστοτεχνικό «Kλειστόν λόγω μελαγχολίας», ένα σπονδυλωτό μυθιστόρημα μέσα από το οποίο παρελαύνουν δεκάδες ιδιόρρυθμοι χαρακτήρες, με τα δικά τους προβλήματα και ανησυχίες, οι οποίοι -με σκηνικό το σύγχρονο αστικό τοπίο- προσπαθούν να αποδράσουν από την καθημερινή φθορά, την πλήξη, τη μιζέρια, τα οικογενειακά δράματα, τις ευτράπελες και συχνά οδυνηρές καταστάσεις. Kαι όλα αυτά για να δουν τελικά τις προσπάθειές τους να ματαιώνονται.
Mε άλλα λόγια, ο Mουρσελάς αναδεικνύει ανάγλυφα τα αδιέξοδα της ελληνικής κοινωνίας και τις ηθικές περιπλοκές που έπονται σαν μία μιασματική ασθένεια. Aυτός, άραγε, ο νεοελληνικός «αχταρμάς» δεν οδηγεί νομοτελειακά στην οργή και την απόγνωση; «Όχι», μοιάζει να λέει ο συγγραφέας, η απελπισία ταιριάζει σε πιο ακραίες καταστάσεις. Eδώ αρκεί μόνο εκείνο το υπόγειο και διαβρωτικό συναίσθημα της μελαγχολίας που μας υπονομεύει χωρίς να μας λυτρώνει, που μας βυθίζει αργά και βασανιστικά μέσα σε μία παράξενη, δραματική, σκοτεινή και -εν πολλοίς- αλλοπρόσαλλη διάθεση, η οποία αδυνατεί να εκτονωθεί και να εκτονώσει...
Γιώργος Βαϊλάκης, Ημερησία, 10.7.2010
Και φτάνουμε στο τελευταίο του βιβλίο το «Κλειστόν λόγω μελαγχολίας». Δεν μπορώ να πω ώριμο έργο γιατί ο Κώστας Μουρσελάς ήτανε ώριμος από πολύ νέος. Θα έλεγα συνεχίζει τη νεανική του ματιά σε σχέση με τον κόσμο. Οι χαρακτήρες εδώ σε εκπλήσσουν. Κάνουν κύκλους ζωής, ξετυλίγονται με έναν απλό, ήρεμο, αλλά και πολύπλοκο τρόπο. Το λαϊκό στοιχείο σπεύδει να κατακτήσει το παν, απαλά και βελούδινα. Οι μυρωδιές και τα σώματα των ηρώων σε ακολουθούν, κολλάνε πάνω σου και συνομιλείς μαζί τους. Ονόματα, ιστορίες, μυστικά: ο Πανάρετος, η Πηνελόπη, ο Ρουμπής, η Αργυρούλα, η Ευτέρπη, ο Τρύφων.
Ιστορίες, κυκλικές που μία εισέρχεται και συμπληρώνει την άλλη. Σφύζει ζωή και έρωτα όπως όλα τα έργα του Μουρσελά και διερωτάσαι: Είναι τόσο απλά και δύσκολα όλα; Θα συμπλήρωνα ότι το τελευταίο του βιβλίο είναι ένα μεγάλο θεατρικό έργο, με ευφυή σκηνοθεσία και χωρίς μακιγιάζ παίζουν οι άνθρωποι, και όλο αυτό ανήκει στην πεζογραφία. Θα μπορούσα να γράψω ένα μυθιστόρημα για τον Κώστα: τον καθημερινό, τον περίπλοκο, τον καλό, τον αναπάντεχο, τον καλλιτέχνη με τα πρόσωπα και τις ιστορίες, τον φίλο μου, και άλλα πολλά, αλλά σταματώ εδώ.
Γιάννης Κοντός, Το Βήμα, 19.3.2000
