Αναζήτηση Βιβλίου ανά:
Ο Γιώργος Γλυκοφρύδης, στο καινούργιο του μυθιστόρημα, εμπνέεται από μία απ' τις πιο σκοτεινές σελίδες της σύγχρονης ελληνικής Ιστορίας. Πλάνο το πλάνο, σκηνή τη σκηνή, ζωντανεύει μια εποχή αδυσώπητη.
Ένας Έλληνας εγκληματίας πολέμου, ο δωσίλογος Σταύρος, δρα στη Θεσσαλονίκη κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου. Πρόκειται για πρόσωπο ανερμάτιστο, άνθρωπο δίχως ηθικούς φραγμούς, ένα γκρίζο φάντασμα του σκοτεινού παρελθόντος του 20ού αιώνα, που καταφέρνει να διαφύγει ατιμώρητος στην Αμερική (10 ώρες δυτικά από την Ελλάδα). Ωστόσο, 63 χρόνια αργότερα θα επιστρέψει - αν και όχι από προσωπική του επιλογή. Και οι απόγονοι των θυμάτων της δράσης του, που όλα αυτά τα χρόνια τον είχαν στο κατόπι, τώρα πια, στον 21ο αιώνα, θα ζητήσουν την ομολογία του.
Για να ησυχάσουν τις ψυχές των προγόνων τους.
Για να πληρώσει το λογαριασμό.
Μην τυχόν και ξεφύγει ο εφιάλτης...
Αλλά κανείς δεν είχε υπολογίσει τα παιδιά των παιδιών των εμπλεκομένων σε εκείνη την «παλιά ιστορία»: την Αριάδνη, Ελληνοαμερικανίδα τρίτης γενιάς, και το Μωυσή, Έλληνα Εβραίο της Θεσσαλονίκης, οι οποίοι βιώνουν την «άλλη ζωή» του μεγάλου έρωτα. Η σχέση τους, όμως, θα βρεθεί, ερήμην τους, αντιμέτωπη με το παρελθόν. Η ιστορία έχει εγγραφεί στο DNA τους - κι ας μη ρωτήθηκαν ποτέ εάν το ήθελαν να λογαριαστούν μαζί της...
Έγραψαν για το βιβλίο:
Ο Γιώργος Γλυκοφρύδης και σε αυτό το μυθιστόρημα, όπως και στον Επιβάτη, εξετάζει το πως τα ιστορικά γεγονότα και το παρελθόν επηρεάζουν το άτομο. Δημιουργεί χαρακτήρες αληθινούς και ζωντανούς και πλοκή που δημιουργεί αγωνία. Κρατάει σωστές αποστάσεις από τα γεγονότα που περιγράφει και σέβεται τη χρονική περίοδο που τον απασχολεί δημιουργώντας ένα μυθιστόρημα δυνατό και συναρπαστικό.
Για τον 46χρονο Γιώργο Γλυκοφρύδη ο κινηματογράφος αποτελεί κάτι περισσότερο από αναφορά, είναι εργαλείο έκφρασης. Σε τούτο το δεύτερο μυθιστόρημά του, μετά το «Ο επιβάτης» (Νεφέλη 2006), καταπιάνεται, όπως και άλλοι πεζογράφοι τα τελευταία χρόνια, με τα «άπλυτα» της Θεσσαλονίκης κατά τη διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής: Ήτοι, δωσιλογισμός, καιροσκοπισμός, μα κυρίως μαζική μεταφορά από τους Γερμανούς της μεγάλης εβραϊκής κοινότητας της πόλης στα στρατόπεδα εξόντωσης και στη συνέχεια οικειοποίηση των περιουσιών τους από τους ντόπιους σε συνθήκες πλήρους συνενοχής και συγκάλυψης. Οι σκηνές της Πλατείας Ελευθερίας, με όλους τους άρρενες εβραίους της πόλης συγκεντρωμένους να ταπεινώνονται υπό τον ήλιο, καθώς και η σκηνή της καταστροφής του εβραϊκού νεκροταφείου (ένα από τα μεγαλύτερα στον κόσμο, τότε), δικαιολογούν από μόνες τους την ύπαρξη του βιβλίου του Γλυκοφρύδη, μια κι είναι γραμμένες με πειστικότητα, έρευνα, εστιακό βάθος και παραστατικότητα.
Κώστας Κατσουλάρης, Book press, 16.7.2010
Το βιβλίο, όπως εξηγεί ο συγγραφέας στο τέλος, αναπλάθει περιστατικά που βρίσκονται σε βιβλία όπως «Θεσσαλονίκη. Η πόλη των φαντασμάτων» του Μαρκ Μαζάουερ και τέσσερις τόμοι αναμνήσεων από τους Λεωνίδα Ζησιάδη, Αλμπέρο Ναρ, Ροζίνα Ασσέρ-Πάδρο, Ερικα Κούνιο-Αμαρίλιο. Στο ιστολόγιο του συγγραφέα παρουσιάζεται όλη η βιβλιογραφία που συμβουλεύτηκε. Αν το πρώτο μέρος είναι πιο ενδιαφέρον από το δεύτερο αυτό οφείλεται στην προσωπικότητα του Σταύρου Τσόχα. Γιατί μέσα από τη ρυπαρότητα της ψυχής του ο συγγραφέας βγάζει ένα μικρό αλλά υπαρκτό κομμάτι τύψεων: κατά βάθος ξέρει ότι σφάλλει και έχει κατά νου να φύγει από τη χώρα έγκαιρα, έχοντας πάρει μαζί του τον θησαυρό.
Το δεύτερο μέρος του βιβλίου παρουσιάζει εκτός από τον έρωτα των δύο νέων και τις προσπάθειες που γίνονται παγκοσμίως για να τιμωρηθούν οι εγκληματίες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ο τρόπος με τον οποίο φτάνουν στον Τσόχα δεν είναι πειστικός αλλά αυτό ισοσκελίζεται από την πρωτότυπη τιμωρία. Επίσης έχει ενδιαφέρον ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάζεται η Ελλάδα στην ελληνοαμερικάνα ηρωίδα αλλά και ο τρόπος με τον οποίο αυτή αντιλαμβάνεται τη χώρα: η Πελοπόννησος είναι στα μάτια της σαν μεγάλο οικογενειακό ράντσο. Στα μείον του βιβλίου είναι οι διάλογοι μεταξύ πολλών προσώπων. Ο αναγνώστης θα χρειαστεί να σταματήσει για να μαντέψει ποιος λέει τι, καθώς δεν υπάρχουν διευκολύνσεις. Σε κάθε περίπτωση πρόκειται για ένα βιβλίο που διαχειρίζεται ευπρεπώς μια ιστορική περίοδο και επινοεί ενδιαφέροντες χαρακτήρες.
Λώρη Κέζα, Βήμα της Κυριακής, 11.07.2010
Το μυθιστόρημα του Γιώργου Γλυκοφρύδη δεν είναι καθαρόαιμο αστυνομικό, έχει όμως πολλά εγκλήματα. Και δεν ψάχνει κανείς τον δολοφόνο γιατί είναι γνωστός από παλιά: ένας αδίστακτος δωσίλογος που θέρισε στη Θεσσαλονίκη μέσα στην Κατοχή και ο οποίος γυρίζει ύστερα από εξήντα τρία χρόνια για να βρεθεί αντιμέτωπος με τα θύματα και τους συγγενείς τους, οι οποίοι ζητούν δικαιοσύνη. Το 10 ώρες δυτικά είναι ένα τολμηρό μυθιστόρημα, που θυμίζει τον τίτλο της ιστορικής μελέτης του Μαρκ Μαζάουερ Θεσσαλονίκη, Πόλη των Φαντασμάτων.
Πέτρος Μάρκαρης, Τα Νέα, Βιβλιοδρόμιο, 26.6.2010
