Αναζήτηση Βιβλίου ανά:
Μια γυναίκα, μια προφητεία. Μια γυναίκα, δύο φόνοι.
Η Ανέζα λεηλατεί την ψυχή της, παίρνει τους δρόμους του φεγγαριού, ερωτεύεται, ποθεί, πονά, ματώνει, καταστρέφει και καταστρέφεται, ελευθερώνει τα πλέον ζοφερά ένστικτά της. Επιλέγει την πιο ιδιότυπη "αποχώρηση" και συμπαρασύρει τον αγαπημένο της, κλείνοντας τον κύκλο της προφητείας.
Άραγε, τιμωρεί τους νεκρούς της προσφέροντας θυσίες, αυτοτιμωρείται ή εξορκίζει το θάνατο; Τι την οδηγεί στο σκοτεινό ταξίδι και στην προσωπική της κόλαση; Πώς μπορεί να εξαγνισθεί και να κερδίσει την παντοτινή αγάπη;
Όλα συμβαίνουν στα μέσα του Αυγούστου, σε τρεις νύχτες και μία ημέρα. Πώς χάνονται όμως από τη ζωή της οι ενδιάμεσες δύο ημέρες;
Μια νουβέλα, ένα θρίλερ με ψυχολογικές προεκτάσεις.
Όλα συμβαίνουν στα μέσα Αυγούστου και στη διάρκεια τριών νυχτών και μίας ημέρας.
Τι απέγιναν, όμως, οι ενδιάμεσες δύο ημέρες; Πώς χάνονται από τη ζωή της;
Έγραψαν για το βιβλίο:
Σε ένα άχρονο παρόν, σε έναν απροσδιόριστο τόπο, ακριβώς όπως συμβαίνει στα παραμύθια ή στους εφιάλτες, εξελίσσεται το δεύτερο μυθιστόρημα της Σόνιας Ζαχαράτου. Η ηρωίδα της, μία πληθωρική, όμορφη, νέα γυναίκα με «απατηλή μνήμη», «παρορμητικό, δαιδαλώδη, ανυποχώρητο, αυθάδη και σαρωτικό χαρακτήρα» και αδυναμία να βάλει «σε τάξη την άστατη ζωή της», μεγάλωσε με τους μύθους ενός δαχτυλιδιού. Η Αννέζα θρηνεί πεθαμένους εραστές, ζει από την αρχή έναν καινούργιο έρωτα, μέχρι τη στιγμή που στο μυαλό της καρφώνεται μια φράση. Μια προφητεία, αυθαίρετα και απρόσμενα εντυπώνεται μέσα της και αυτή καλείται να την πραγματοποιήσει...Χειμαρρώδης γλώσσα, που παρότι είναι εξαιρετικά δουλεμένη θυμίζει αυτόματη γραφή, καθώς σε πολλά σημεία κινείται με την ιλιγγιώδη ταχύτητα των συνειρμών. Εντυπωσιακές, σαρωτικές περιγραφές που καθηλώνουν με τη δύναμή τους. Υποβλητική ατμόσφαιρα θρίλερ και μία συνεχής υποβόσκουσα αγωνία κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον.
7 Μέρες TV, 17.7.2009
Πραγματεία πάνω στην ερωτική μάσκα, σκληρή αφήγηση ψυχικών μεταμορφώσεων και συνάμα σκοτεινή σύλληψη της σαρκικής συνεύρεσης, η γραφή της Ζαχαράτου αρνείται εξαρχής τις δεδομένες λύσεις - ήτοι τον απλό ερωτικό ρεαλισμό, τη συναισθηματική ανάλυση ή την ορθόδοξη εξατομίκευση του πάθους. Αυτό που την ελκύει, πάνω από την πρωτογενή σύγκρουση των δύο φύλων, είναι η τελετουργική δραματικότητα των εραστών που ανακαλύπτουν μέσα τους, θέλοντας και μη, ένα αδήλωτο θυσιαστικό ρεύμα - πολύ κοντά στο αίμα και στον αυτοεκμηδενισμό. Μπορεί η δείνωση των καταστάσεων να ξεπερνά την αντοχή του αναγνώστη, πλην όμως η εξομολογουμένη και αυτοτιμωρούμενη αφηγήτρια έχει συλλάβει πειστικά τον κόμπο που δένει την παρθενικότητα με την εκπόρνευση και το ζεύγος με την τελετουργική παράδοση στο πλήθος. Η προφητεία, το δαχτυλίδι, η ιερουργία που διαβάζονται σε κάθε αναβαθμό, ουσιαστικά προσδίδουν ακαταμάχητη ροπή προς την πηγή του θρήνου, προς τον μοιραίο υμέναιο που για τη μικρή Αννέζα γεννάει τέρατα.
Κωστής Παπαγιώργης, Αθηνόραμα, 23.7.2009
Πολλά συγκλονιστικά διαδραματίζονται στην πολυτάραχη και περίεργη ζωή της Ανέζας - άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου-, της ηρωίδας του βιβλίου της δημοσιογράφου και συγγραφέως Σόνιας Ζαχαράτου.
[...] Πρόκειται για μια νουβέλα-θρίλερ με ψυχολογικές προεκτάσεις, αναπάντεχη εξέλιξη στην υπόθεσή της, ανατροπές και απρόσμενο τέλος. Το βιβλίο είναι ενδιαφέρον και δεν κουράζει τον αναγνώστη. Αντίθετα, το γλαφυρό και παραστατικό γράψιμο της Σόνιας Ζαχαράτου και η σωστή επιλογή των λέξεων που κεντρίζουν το ενδιαφέρον ώστε να το διαβάσει όλο μεμιάς.
Τίνα Σγουροπούλου, Φιλολογική Βραδυνή, 25.04.09
[...] Στο βιβλίο, που γοητεύει με το ύφος και τη γλώσσα του - όπου ο πεζός λόγος συναντά την ποίηση και η ρυθμολογία του κρατάει άλλοτε τον ρυθμό των χτύπων της καρδιάς κι άλλοτε επιμηκύνεται για να επιτρέψει στη σελήνη το «αργό» της ταξίδι στον ουρανό-, αποκαλύπτεται η ουσιαστική και αφομοιωμένη γνώση της συγγραφέως, που φέρνει σαν σε όνειρο μορφές της αρχαιοελληνικής γραμματείας αλλά και στιγμές μοναδικής επαφής με την λαϊκή παράδοση (εκεί που η Ανέζα καταριέται στον τάφο και η επιθυμία της να ξεράσει ο Άδης όλους τους πεθαμένους, φέρνει στο νου τη μάνα από την παραλογή «Του νεκρού Αδελφού»). Τόσο πρωτόγονο και τόσο ανθρώπινο. Οι λεπτομέρειες στις στιγμές ζωντανεύουν το κείμενο.
Οι εικόνες έχουν τεράστια δύναμη με τις έντονες εναλλαγές κιαρο-σκούρο. Αδρές πινελιές κι ένα παλίμψηστο χρωμάτων...χρωμάτων (;) ή μάλλον διαβαθμίσεων του μαύρου. Κι όμως το βιβλίο δεν είναι «μαύρο», παρά την έντονα νουάρ διάθεσή του.
Το βιβλίο είναι μια απόφαση ότι όλα μπορούν να συμβούν. Όλα μπορούμε να τα ανατρέψουμε. Κυρίως είναι ένα βιβλίο που ξεσκεπάζει την αλήθεια της ψυχής, εκεί που συνυπάρχουν η ομορφιά αλλά και η βία.
Τέα Βασιλειάδου, Ημερησία, 25-26.04.09
