
Ένας από τους καλύτερους διηγηματογράφους των τελευταίων χρόνων επανέρχεται στις παλιές του αγάπες, στα διηγήματα. Όπως πάντα, τα θέματά του τα αντλεί από τα ασήμαντα, τα καθημερινά, τα ανθρώπινα αλλά με μια δόση σαρκασμού, μια πρέζα ειρωνείας, και πολύ μελαγχολία. Είκοσι εφτά διηγήματα, γραμμένα από το 2004 ως τα μέσα του 2009.
Η μοναξιά, τα ζώα, ο φόβος, η ματαιότητα, η «πόρνη ιστορία», ο ακρωτηριασμός, η πτήση, το αναπάντεχο. Και ακόμα το κενό ως τα πάντα πληρόν, το τυχαίο, η «ζαριά της ζωής», οι παλιές αγάπες πάνε στον παράδεισο. Και πάντα αυτή η στακάτη αφήγηση του Σκαμπαρδώνη, η λοξή ματιά, το αναπάντεχο αποτέλεσμα. Κείμενα που αντλούν από τη διαχρονική θεματική του συγγραφέα και τη χαρακτηριστική αισθητική του.
Διαβάζω, τχ. 501, Νοέμβριος 2009